ความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นมา ณ วันนี้
เป็นความรู้สึกที่คิดถึง คิดถึงคืนวันเก่า ๆ
ตอนเป็นเด็กเคยได้ยินคนพูดถึงการย้อนเวลากลับไป
ตอนนั้นพูดได้อย่างเต็มปากว่า "ไม่เคยคิดที่จะอยากย้อนเวลา"
แต่วันนี้ ตอนนี้ และขณะนี้ ฉันอยากย้อนเวลากลับไปเหลือเกิน
อยากย้อนกลับไปวันเวลาที่มีคุณตา และคุณยาย
ช่วงเวลาเหล่านั้นมีค่า และสำคัญ เป็นความทรงจำที่หล่อเลี้ยงถึงทุกวันนี้
ยามเจ็บจะมีคุณตาคอยทายาและคอยถามด้วยความห่วงใยตลอดเวลา
ยามป่วยก็จะมีคุณยายคอยดูแลอยู่ใกล้ๆ คอยประคบประหงมอย่างใกล้ชิด
ไม่ว่าจะทุกข์ ไม่ว่าจะเสียใจ ไม่ว่าจะช้ำใจ แค่มีคำพูดคุณตาและการปลอบโยนคุณยาย
ทุกสิ่งทุกอย่างก็พลันหายไป กลับมีเรี่ยวแรงดำเนินชีวิตต่อไปอีกครั้ง
แต่ทุกวันนี้ ไม่ว่าจะเจ็บ ไม่ว่าจะป่วย ไม่ว่าจะทุกข์ ไม่ว่าจะเสียใจแค่ไหน
มองไปทางไหนเหลือแค่ตัวเรา ไม่มีอีกแล้วสัมผัส และความรักจากตาและยาย
ได้แต่สร้างกำลังใจ และแรงผลักดัน ด้วยตัวเอง
จากคำสอน และภาพความทรงจำของคุณตาและคุณยายเท่านั้นให้กับตัวเอง
ไม่ว่าคุณตาคุณยายจะอยู่ที่ไหน ขอให้รู้ว่าหลานคนนี้รักและคิดถึงที่สุด
"พิมพ์มาศรักคุณตาคุณยายที่สุดค่ะ"
ยังไงแม่ก็ให้อภัย